(Help) ik ben zwanger in het buitenland #10-14 week

IMG_7942

Hier zaten we dan, op moederdag, mijn ouders en mijn schoonouders hadden net te horen gekregen dat ze opa en oma zouden worden. Voor mijn schoonouders was dit iets nieuws maar niet zo nieuw als voor mijn ouders die nog geen enkel kleinkind hebben en dus ik hun,hun eerste kleinkind geef (Yep dat klinkt gek). Mijn ouders gingen de volgende dag op vakantie en Matias zou geopereerd worden, dus eigenlijk hadden we geeneens tijd om stil te staan bij het feit dat ik echt zwanger was en ik echt helemaal in Argentinie zat. Niks geen huilende springende ouders, niks geen speciale verrassingen, het was ‘back to business’ oftewel aan de slag met de primaire zaken en wat moet er  allemaal gebeuren nu.

Ik besef mij dat doordat mijn ouders een prof zijn in het medische vak en mijn moeder een prof is in babytjes ter wereld te begeleiden ik ook veel nuchterder ben dan een gemiddelde zwangere en ook sneller weer bezig ben met dagelijkse dingen ipv op een roze ( of blauwe? ) baby wolk te zitten. Het is maandag vroeg in de ochtend en ik moet met Mat
ias en mijn schoonouders naar het ziekenhuis omdat Matias geopereerd gaat worden en eigenlijk ben ik dus alweer vergeten dat er iets in mijn buik gaat groeien. Het enige moment dat ik vandaag überhaupt aan een baby denk is zodra Matias de clubarts een berichtje stuurt met dat ik voor een controle/ echo moet omdat ik dus zwanger blijk te zijn en we een echo ter bevestiging willen hebben. Ik kan je vertellen, iets is handig aan de vriendin van een voetballer zijn en dat is namelijk dat ze altijd hun eigen ‘privé’ arts hebben en je zo binnen no time overal kan binnen lopen met elk kwaaltje of in mijn geval een zwangerschap dus. Ik hoef geen ene reet te doen of na te denken over een verloskundige want het word gewoon gedaan voor mij.

Ik hoor dat ik voor morgen ( wat morgen al?!) ben gepland voor de echo en dat was ook direct het laatste moment dat ik aan ‘het’ in mijn buik dacht voor vandaag. Matias word op datzelfde moment weg gereden naar de operatiezaal en ik mocht met al mijn energie eerst proberen om mijn ijsberende schoonouders over te halen om even naar huis te gaan om avond eten te maken en even rustig te zitten ( Zuid-Amerikaanse ouders, met name moeders laten hun kind ongeacht hoe oud of jong ze zijn geen enkele seconde alleen) En terwijl ik welgeteld precies de tijd thuis kreeg om pasta te maken en het naar binnen te gooien had mijn schoonmoeder haar jas alweer aan om terug naar het ziekenhuis te gaan. Ik bedacht mij direct hoe leuk dit zou gaan worden later met mijn typische Nederlandse achtergrond en Matias zijn typische Zuid Amerikaanse achtergrond en ik bedacht mij ook direct dat zoals mijn moeder het altijd zegt – loslaten begint bij het doorknippen van de navelstreng-  ik dat waarschijnlijk een stuk meer zou gaan doen ;)

De  volgende dag zou ik de echo krijgen en moest ik er om 16:00 zijn en jawel Matias zou ontslagen worden uit het ziekenhuis tussen 12:00 en 15:00. Ha! Daar hadden we weer die Zuid Amerikaanse spirit, de alles gebeurt op het laatste en op het nippertje en Matias die ook nog echt daadwerkelijk om 15:20 uit het ziekenhuis ontslagen werd en dit ervoor zorgt dat de net geopereerde Matias achter zijn net zwangere vriendin maar met giga volle blaas die op knappen stond( hulde aan 1 liter water drinken voor een echo aan) aan het hinken was op van die prachtige ouderwetse krukken. Het is maar goed dat ik toen nog geen hormonen had want als je op knappen staat en weet dat je nog lange niet mag plassen en dan een langzame maar terechte vriend bij je hebt werkt dat niet goed voor je humeur, anyway na 20 minuten te hebben gewacht bij de echo praktijk (Hello complete waddenzee in mijn blaas!) was het dan zo ver en werd mijn naam geroepen en mocht ik daadwerkelijk op de bed/bank liggen. Doet u uw shirt maar omhoog en de broek iets wat naar beneden mevrouw Prins en laten we eens gaan kijken.

Die dikke koude gel ging gulzig op mijn buik en het echo apparaatje volgde ( Ja hoor meneer drukt u maar vrolijk de waddenzee in mijn blaas aan). Hij zette het tv scherm aan, bewoog 3 seconden en zei -si senor- en legde het echo apparaatje weg. Wat si? wat betekend dat alleen si senor? Wat betekend het dat je nu al stopt? Ik keek Matias aan alsof de si hem meer zou zeggen dan mij, en ja tuurlijk als iemand van de echo si zegt kun je zelf al bedenken wat het betekend maar ik had op dat moment nog geen eens tijd gehad om naar het scherm te kijken en zelfs iets te ontdekken. Het bleek maar weer dat ik veel te snel en ongeduldig was want de meneer pakte vervolgens een ander apparaatje en begon mij te ‘scannen’ en daar ineens in zo’n groot zwart gat wat mijn baarmoeder bleek te zijn er een mini stipje tevoorschijn kwam. een appelpitje!! een alien! er zit daar iets! iets wat niet op een baby lijkt mensen! en ja het moge duidelijk zijn dat het dus wel de baby was want toen we de hartslag kregen te horen was die zo hard dat het mijn adem deed stoppen, ik dacht dat als ik zelf zou ademen het de hartslag in de weg zou zitten bij de echo (yeah right Annelot) Matias aaide mij over mijn bol en het enige wat ik deed op dat moment was naar het scherm kijken, naar mijn buik kijken en weer terug naar het scherm. -i couldn’t believe it-

IMG_6455

Ik kreeg de foto’s mee van het appelpitje in mijn buik en wat maten zoals 5.6 mm en de hartslag die ik direct naar mijn ouders toe stuurde, en niet eens met het idee om ze trots hun kleinkind te laten zien die toch nu alleen nog een appelpitje was en verre weg van een kleinkind leek, maar met het idee dat mijn moeder mij maar even in makkelijkere woorden moest gaan uitleggen of het OK of NOT was. Kan je het je al voorstellen dat je meer een liefdevolle business gesprek hebt met je ouders ipv van -OMG zwanger, OMG trots, OMG kindje toch, OMG wat word je volwassen, OMG snik traan loslaten-  haha ik zeg het natuurlijk nu wel heel sarcastisch en weet ook dat elke ouder met wat voor reactie dan ook ze trots zijn op hun kind, laten we dat even voorop stellen. Maar ik ben heel blij met dat hoe ver weg ik ook zit mijn ouders daar elk moment zijn om mij gerust te stellen met hun verstand van zaken om vervolgens alsnog als trotse ouders en dochter te kunnen praten hoor.

De echo zat erop, het was bevestigd dat er een appelpitje aan het groeien was in mijn buik, het was bevestigd door mijn ouders dat het allemaal OK was, ik mocht mijn eerste afspraak bij de gynaecologe gaan maken, en ik mocht mij gaan voorbereiden op nu nog maar 7 maanden (slik dat lijkt al snel) geen alcohol,geen rood vlees, geen sushi, een dikke buik, opgezwollen voeten, hormonen die door je lichaam gieren en je vooral heel aantrekkelijk voelen met een prachtige zwangerschaps glow. ;)

Na de bevestiging van de echo heb ik het aan een drietal vriendinnen verteld en daar komt gelijk het onderwerp betreft de bijnaam van het appelpitje in mijn buik. Als je misschien een eerdere blog van mij hebt gezien weet je dat de bijnaam -Friko- is. Zal ik maar alvast verklappen dat je mag gaan lachen? Ik ben niet de persoon die als een gelukzalige op een verliefde wolk aanstaande moeder openlijk gaat praten over haar hummeltje, haar wurmpje, haar schatje,poepje,gupje and you name it. Ik keek Matias aan terwijl ik op de app zat met mijn vriendinnen en jawel ik kwam daadwerkelijk op het idee om het appelpitje -Frikandelletje- te noemen want hé! ik hou echt heel erg veel van mijn Hollandse frikandelletjes hoor, en hoe kan ik mijn liefde nou beter uiten dan het zo’n speciale bijnaam te geven,en later te vertellen dat hij/zij liefkozend met heel erg veel trots en liefde frikandelletje werd genoemd toen het nog in de buik zat. Als we al zo origineel zijn met alles om de zwangerschap heen, dan blijven we ook origineel. Ondertussen is Frikandelletje omgedoopt tot Friko omdat dat net wat lekker bekt dus voilà Friko is ontstaan uit liefde voor mijn only one echte Hollandse frikandellen die staan voor mijn gemis van thuis ( en mijn non stop trek met of zonder baby ;))

Welkom Friko in mijn buik, wat voor een avonturen ga je mij brengen? Je leest het in de volgende update! ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s