Dante Eliano Jones, 01-01-2016 deel II

Goed, en toen…. daar bleven we steken bij het vorige verhaal. Mijn vader dus, die vol op de rem trapte omdat hij dacht dat hij de koppeling indrukte die er niet zat. Iedereen viel stil en ik kan je vertellen dat als ik toen op 8 cm ontsluiting zou hebben gezeten dat Dante vast en zeker het levenslicht had gezien in de auto, het gebeurde gelukkig niet maar voor even was ik wel wee vrij.

De auto werd recht voor de deur geparkeerd, niet dat dat een probleem was want om 04:45 aankomst is nou niet een tijd dat je moet wachten tot je aan de beurt bent. Ik weet nog dat mijn moeder vroeg of ik in een rolstoel wou en ik dacht ben je gek, ik kan prima lopen hoor, wat ik ook serieus kon hoor! Ik stond zo af en toe stil en leunde tegen de trolley aan of tegen de lift deur maar voor de rest kon ik gewoon nog lopend naar de verloskamers. We liepen naar verloskamer 5 en wat een geluk met die moeder van mij had ik zeg, ik voelde me net zo hoe de koningin waarschijnlijk zich voelt als ze in de auto zit en begeleid word door de politie. Niet dat mijn moeder mij zo beschermde, nee ik bedoel het op de manier dat we gewoon zo doorliepen en mijn moeder natuurlijk alles wist daar dus niks niet wachten of uitleg krijgen of you name it. Voor deze nacht was ik dan maar even de koningin van de bevallingen ;)

Nadat ik zo ongeveer mijn trolley of nee wacht je noemt het natuurlijk de vlucht koffer had uitgepakt en ik mij in mijn bij de primark snel gekochte nacht jurkje hijste kwam de verloskundige om te toucheren, ik moet zeggen zelfs bij het schrijven ervan klinkt toucheren nog steeds iets compleet anders dan dat het daadwerkelijk is. Afijn, ik bleek al op 5 cm te zitten en dat was een opluchting voor mij want dat ik het tot dit moment nog steeds kon handelen en al wel op de helft zat vond ik toch een geruststellend gevoel, ik wist dat je er over het algemeen dan nog 5 uur bij mocht gaan rekenen exlusief bevallen omdat je ongeveer 1 cm per uur rekent maar dat maakte mij niet uit, ik was op de helft en dat telde op dat moment.

Mijn moeder zorgde ervoor dat Matias en ik wat te drinken kregen terwijl ik nog steeds die zombie rondjes door de kamer heen liep en nu komt het leuke gedeelte want herinner je nog wat mijn moeder dacht toen ik zo van de kaasfondue zat te smikkelen? Dat ze niet wist of de kaasfondue goed zou vallen als ik echt weeen zou hebben?. Naarmate de tijd vorderde en dus ook de ontsluiting kwam dus dat punt dan ook dat de kaasfondue NIET meer goed viel en ze dus van die mooie kartonnen bakjes mochten halen voor mij. Yep die kaasfondue dus, die was nu weer uit mijn lichaam.

Anyway, laten we de verdere vieze details voor ons houden. Ik denk dat ik zo tot een uur of 07:00 rondjes heb gelopen maar ik merkte dat ik het wel steeds slechter kon handelen, waar ik eerst nog met een wee tegen het bed aan kon leunen of tegen een stoel hielp dat ook niet meer en werd ik ook bozer tegen Matias, vertelde ik hem dat ik er nu mee zou stoppen en als hij zei schat stop, now breath quiet, dont get panic waarop ik heel boos zei terug: NO YOU STOP!! I want now my mom! En dat was niet omdat ik vond dat hij niet meer van nut was. Nee juist in tegendeel, het was omdat ik dacht dat mijn moeder er wel voor kon zorgen dat ik pijn bestrijding zou krijgen of dergelijk want die was nou eenmaal de bekende hier (sorry lieverd) Maar die pijn bestrijding heb ik dus niet gekregen want ook mijn moeder vond dat ik het goed genoeg deed en prima zonder kon. Daar was ik het toen niet mee eens maar achteraf wel blij mee dat ze zo streng was voor mij;)

Ook had ik werkelijk het gevoel ( ohgod schrijf ik dit nou echt op, ja ik ga het echt doen) dat het, ja Dante dus uit mij zou komen als ik het niet tegen zou houden. Dit bleken de bekende pers weeen zijn, en waar dat over het algemeen een goed teken is dat je dus bijna mag gaan bevallen vond ik het juist verschrikkelijk.

Mijn vruchtwater was nog niet gebroken en die moesten ze dus breken tegen 07:40, wat zou betekenen dat ik moest gaan liggen op het bed en dat was juist wat ik niet kon! Maar helaas pindakaas, het moest. En omdat het moest en ik pijn had en het niet meer kon weg lopen of weg springen you name it, werd ik boos. Ik word normaal al heel erg boos en chagrijnig als er iets pijn doet of dergelijk waar ik niks tegen kan doen. En als kind zijnde ging ik al op dat soort momenten schreeuwen, echt zo hard schreeuwen dat de buurman wel eens aan mijn ouders vroeg wat er aan de hand was omdat ze mij zo hadden horen krijsen als kind. Dus ik hoef denk ik niet meer te vertellen wat ik op dat moment deed toen ik verplicht om mijn zij moest liggen nadat ze mijn vruchtwater hadden gebroken en ik de ‘scherpe’ randjes eraf moest puffen. Het enige wat ik nu nog echt duidelijk kan terug halen is dat ze mij vertelde dat ik heus wel een beetje mocht mee persen als ik een wee had en dat ik antwoordde : Ik ga gewoon persen hoor!! ik ga het gewoon doen! niet een beetje mee persen maar gewoon all the way ( ik dacht doei, het is nu afgelopen het moet nu komen)

20 minuten nadat ze mijn vruchtwater hadden gebroken en dus 3 uur nadat ik in het ziekenhuis was aangekomen bleek ik all the way te zijn en mocht ik om 08:00 gaan bevallen. Het gekrijs was klaar ( ja ik krijste dus daarvoor) en ook voelde ik mij ineens niet meer zo ongemakkelijk om te liggen, ik zag het licht aan de einde van de tunnel ;) Matias deed zo her en der een koud washandje op mijn hoofd en toen ik tussen het persen moest puffen, pufte Matias sportief met mij mee op tempo en ook kon ik zowat tussendoor grapjes maken want toen mijn moeder een karretje in de buurt schoof waar ik dacht dat er scharen etc op lagen zei ik nog doodleuk dat ik toch echt niet hoefde ingeknipt te worden, nee Annelot dat hoefde niet.

En toen na precies 24 minuten werd om 08:24 Dante Eliano Jones geboren. Een klein dikkertje dap die niet eens meer zo’n witte waas over zich heen had en al lange nageltjes had. Hij krijste niet eens zoals zijn moeder dat uur daarvoor had gedaan maar lag rustig op de borst en papa Matias? Die had voor mij de mooiste alles sprekende reactie, hij gebruikte niet eens woorden maar alleen zijn blik. Dat na een nacht met weeen, dat na een nacht toe gekeken te hebben hoe zijn vrouw in ‘pijn’ zat en hij niks kon doen, dat na een nacht doorgehaald te hebben dat nu na 9 maanden wachten daar zijn kind lag op de borst van zijn vrouw.  Het klinkt allemaal heel cliché en sentimenteel maar dat ik dat allemaal in de ogen van Matias zag en dat hij alleen nog maar met ( waterige ;)) ogen kon kijken naar Dante en mij vond ik het aller grootste cadeau van hem naar ons toe. Op zo’n moment spreken blikken alles en denk je samen: we did it.

En dat ik na die blik van hem vrolijk zei -de volgende gaan we adopteren!- of -damn my k*t hurts!- vergeten we bij deze maar gewoon!

 

01-01-2016, 08:24 Groningen, 3868 gram en 52 cm.

Dante Eliano Jones

 

Een gedachte over “Dante Eliano Jones, 01-01-2016 deel II

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s